عوامل و عناصر و موجودات هوایی و ذرات گازی است، که به طفل نیرو می‌بخشد و باعث رشد او در عالم می‌شود. این همان مشیّت الهی است که پرورش شخصیت و استعداد و سلول‌های مغزی و مکانیسم حواس او را می‌کند، که مقدر و جبر و سرنوشت اوست و با پدر و مادرش فرق دارد.

رشد مکانیسم مغزی و سایر اجزاء بدن او، مثل همان هندوانه که مثل زده شد یا بزرگتر یا کوچکتر از پدر می‌شود و اگر ظرف حواس و عقل و مغز او رشد بیشتر کرده باشد، از نیروی عقلی بیشتری برخوردار می‌گردد و به او متفکر و نابغه می‌گویند و اگر ظروف حواس او کوچکتر باشد، از ذرات و نیروی شعوری که در هوا هست و قبلاً گفته شد، کمتر می‌گیرد و در نتیجه او را کندذهن می‌خوانند.

این است که پدری ممکن است دانشمند باشد و فرزندش نادان و بالعکس پدری نادان فرزندی نابغه و برومند داشته باشد.