بیائیم و در معنی تکامل دقت و بررسی کنیم. تکامل به معنی رفتن از نقص به سوی کمال است و در واقع به معنی چیزی است که به قدری ترقی کند که دیگر نقصی در آن باقی نماند. وقتی چیزی به حد تکامل رسید یعنی تمام نقص های آن رفع شد دیگر انتظار دیگری برای تکمیل آن نباید داشت و متوقف می‌شود. اگر این مطلب را درباره عالم صادق بدانیم و بگوئیم عالم رو به تکامل می‌رود معنی آن این است که وقتی به حد کمال رسید دیگر کار تمام است. لذا در آن حد بایستی عالم تعطیل شود چون دیگر پر شده و جایی برای پیشرفت ندارد. این تصوری است که اشخاص نسبت به تکامل عالم ممکن است در فکر خود بنمایند و شاید برای عالم پایانی تصور کنند.

در این صورت می‌پرسم بعد از این که عالم به این صورت رسید دیگر چه بکند؟ بعد از آن چه می‌شود؟ چگونه ممکن است متوقف شود. چطور این همه انرژی‌ها که خاصیت آنها حرکت و فعالیت است متوقف و تعطیل شوند؟ پس حقیقت این است که تکامل به آن معنی که تصور می‌کنند نیست.

از طرف دیگر وقتی تکامل را نسبی بدانیم می‌بینیم تکامل نسبی به همراه نقص نسبی است. مثلا یک طفل تکامل پیدا می‌کند تا به چهل