همین تمرین را میتوان به صورتهای مختلف انجام داد. مثلاً نور را در بالا، در پایین، نور قوی، نور ضعیف به صورتهای گوناگون نگریست تا جلوههای مختلف در فضا به چشم انسان برسد. میتوان در همان حالی که چشم خیره به نور شده و شعاعهایی در فضا میبیند به وسیلۀ عینک یا دوربین به آنجا نظر کرد. دیگر آن شعاعها محو میگردد زیرا در اثر ذرهبین باز نور قوی میشود.
وقتی با ذرهبین و چشم باز به چراغ بنگرید قدرت زیادتری از آن میبینید. اما اگر چشم را کوچک کنید در اطراف آن ذراتی دیده میشود. اینها نشان آن است که چیزی هست والا از کجا آمدند. مسئله شهود و ظاهر است و به خوبی دیده میشود. چرا با کوچک کردن چشم دیده شد و وقتی ذرهبین به چراغ انداختید و نور قویتر شد از بین رفت؟ زیرا به علت ازدیاد نور تناسب به هم خورد. وقتی دوباره تناسب دهید باز آن را خواهید دید. چه دلیلی داشت که با تنگ کردن چشم شعاعهایی دیدید در حالی که با باز بودن چشم آنها را ندیدید؟
